Ο Δημήτρης Κράλλης, ιστορικός του Βυζαντίου που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Simon Fraser όπου έως πρόσφατα διηύθυνε το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, ασχολείται με την κοινωνική και πολιτική ιστορία της μεσαιωνικής ρωμαϊκής (βυζαντινής) πολιτείας, με ιδιαίτερη έμφαση στη σάτιρα, την κριτική, την διακυβέρνηση και την ιστοριογραφία. Το πρόσφατο ελληνόγλωσσο χειρόγραφο του για τη βυζαντινή μυθοπλασία και το «ελληνικό φαντασιακό» αξιοποιεί το Βυζάντιο όχι ως συντηρητικό σύμβολο, αλλά ως εργαλείο για τη φαντασιακή ενατένιση μιας πιο ανοικτής και συμπεριληπτικής Ελλάδας.

Την τελευταία διετία έχει ξεκινήσει ένα βαθιά προσωπικό ερευνητικό εγχείρημα: τη μελέτη του αρχείου του παππού του, μιας πλούσιας συλλογής επιστολών, εμπορικών εγγράφων, καρτ ποστάλ και καθημερινών τεκμηρίων που αποκαλύπτουν πώς φαινομενικά «μικροί» τόποι, όπως ο Μόλυβος στη Λέσβο, ήταν στενά συνδεδεμένοι με ευρύτερα ύστερα οθωμανικά και παγκόσμια δίκτυα.

Στο Μουσείο Μπενάκη εστιάζει σε ένα δωμάτιο υποδοχής από αρχοντικό της Κοζάνης ως πύλη προς αυτόν τον κόσμο: σπίτια εμπόρων, περιπλανώμενοι τεχνίτες και μια κοινή διακοσμητική «γλώσσα» που εκτεινόταν στα Βαλκάνια και την Ανατολία. Συνδέει αυτή την ιστορία με τη σημερινή Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες αφηγήσεις διασύνδεσης, υβριδικότητας και ανοιχτότητας μπορούν να εμπνεύσουν μια σύγχρονη, με αυτοπεποίθηση πολυπολιτισμική ελληνική κουλτούρα.