Ο Γιάννης Χαμηλάκης, αρχαιολόγος και καθηγητής αρχαιολογίας και νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Brown, αντιλαμβάνεται την αρχαιολογία ως τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο τα υλικά αντικείμενα και ο χρόνος σχετίζονται μεταξύ τους — είτε πρόκειται για την προϊστορία είτε για το παρόν. Πέρα από την ανασκαφή της Νεολιθικής θέσης, Κουτρουλού Μαγούλα, στη Θεσσαλία την οποία συν-διευθύνει, ερευνά την «αρχαιολογία του παρόντος», συμπεριλαμβανομένων ζητημάτων μετανάστευσης και συνοριακών διελεύσεων στη Λέσβο.

Στην παρούσα φάση, ένα από τα κύρια του ερευνητικά έργα επικεντρώνεται στην Ακρόπολη των Αθηνών από τη δεκαετία του 1830 έως σήμερα. Δείχνει πώς ο χώρος «εξαγνίστηκε», ώστε να εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά ως κλασικός, διαγράφοντας οθωμανικές, μουσουλμανικές, αφρικανικές και άλλες ιστορίες — όπως, για παράδειγμα, το μεγάλο μουσουλμανικό νεκροταφείο στη δυτική του πλαγιά. Ο Χαμηλάκης συνδέει αυτή τη διαδικασία με παγκόσμιες ιστορίες φυλετικοποίησης, αποικιοκρατίας και ιδεών περί λευκότητας, αναδεικνύοντας μορφές όπως ο Λέο φον Κλέντσε, ο οποίος συνέβαλε στον μεταμόρφωση της Ακρόπολης, ενώ ταυτόχρονα διατύπωνε θεωρίες περί άριων δεσμών ανάμεσα στους Έλληνες και τους Γερμανούς.

Αξιοποιώντας οπτικές αναπαραστάσεις της Ακρόπολης που σώζονται στο Μουσείο Μπενάκη, υποστηρίζει ότι οι εικόνες διαμορφώνουν την ελληνική ταυτότητα μέσα από μια «διπλή συνείδηση»: το να βλέπει δηλαδή κανείς τον εαυτό του μέσα από το δυτικό βλέμμα. Καλεί σε νέες αναγνώσεις της Ακρόπολης, που θα την επανασυνδέσουν με ποικίλες κοινότητες και με μια πραγματικά πολυπολιτισμική Ελλάδα.